روزهای تلخ بی تو بودن (آواره)

شیطان خیلی وقته فریاد میزنه ، آدم پیدا کنید ، تا بهش سجده کنم

+ حسن آواره...(طنز تلخ)

لحظه ای گوش کنید با دل و جان
تـا بــگویــم درد  دلــهای نــهان

ای کـسـا نیکـه در ایــن تهرانـیـد
یـا ازاین بـعـد بــه تـهـران آیــیـد

این که آواره در این شـهر مــنم
جای شک نیست که مشتی حسنم

روز اول کـــه رسیـــدم تهران
مــتعجـب شــدم از راه بــنــدان

تـو خیابـون و تو مــیدون تــرافیـک
مرد و زن میرن، میان،تو اوج پیک

هــمه در کــنار هـــم راه مــیرن
ولــــی دلهـا هــمه از هــم دورن

تــوی تهران هــمه با هـم غریبن
صـبح تا شب هـمه تو فکر فریبن

کــسی دست کــسی رو نمی گیره
پولدار و بی پول یه جوری اسیره

دوستی وعشق از اینجا دور شـده
چــشم عـاشـق زحـسـرت کور شـده

مردم اینجا، توی این شهر شلوغ
به جـای سـلام به هم میزنند بوق

دلـهاشـون سـیاه، ولـی ظاهر خوش
با یه جـر و بحث به هم می دن فحش

دلــی پـاک وبا صــفا داشـتم مـن 
هــمه آدما رو دوست داشتم مـن

ولی کـم کـم توی تهران بد شدم
آدمی پر از خـلاف و شـر شـدم

صبح تا شب به دنبال پول گشتم
چــون عـلاالدین پی غـول گشتم
                                                                                                                                                                                                  
 توی چشم به هم زدن پولدار شدم
تـوی بازار پی کـسب وکار شدم

تـوی رویـا خـودمــو شـاه دیـدم
از ســر ذوق بـه خـودم خـندیدم

 یکــدفعـه تـو خیالم تاجــر شدم
بعد چند وقت رفتم وشاعر شدم


بعدها فهمیدم که پول تو ورزشه
بنز چند صد میلیونی یه ارزشه

خــودمـو از هـمه بـهترمی دیدم
شانسمو من سوار خر می دیدم

تو همین حین یکی بیدارم کرد
یـه لگـد بهم زد و خـوارم کـرد

یارو با داد و بـیداد آبـرومـو برد
کارتن خواب منو شهرداری برد

ســـاکـم دســت و پــتو زیــر بغـــــل
دربدر تو کوچه ها حی علی خیر العمل

می زدم سگ دو، واسه یه لقمه نون
مـی خـوابیدم شــبـا تــــوی خـیابون

صبح تو آزادی ، غروب توی ونک
مــی فروختم مــن آدامس و بادکنک

تـو زمستون تـوی سـرمـای شدیـد
کــسی لـرزیـدنـمـو شــبــهـا نـدیـد

آنــقــدر حــرص زدم در تــهران
کـه یواش یواش بـه لب آمد جــان

غـــصه ی پــولدار شـدن پـیرم کــرد
حرص و جوش از زندگی سیرم کرد

شب و روزهای جــوانی ام گــذشت
بهار و خــزان زندگـــیم گـــذ شـت

 تــا اومـــدم بــجنبم ، مـرگ اومـــد
سـایـه ی مــرگ، در خــونم اومـد

 بـــچه ی بـا حــال شــهر آبــادان
چــه غــریــبانه بــمرد در تهران
 
توی این شهر غریب خاک شـــدم
از تـو لــیست زنـده ها پاک شــدم

حــالا که تنها تو ایـن قــبرم مـن
قــدر زندگــــی رو می فهمم من

واسه این دو روزه عمر حرص می زنیم
دل هـمـد یـــگـرو راحـت مــی شــکنیم
 
تا به کی میخوایم که با هم بد باشیم
بیایید از ایــن سیاهـــی رهــا شـیم

قـــلبامــونو از بــدیها پاک کــنیم
دوبـاره با خوبـیـها آشتــی کـنیم
 
            پایان                           نوشته : حسن آواره

نويسنده : ; ساعت ۸:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۸/۱۸
comment نظرات () لينک