گل فروش

متاسفانه در مملکتی زندگی می کنیم که در گوشه و کنار شهرهاش

آدمای بد بخت و بیچاره ی زیادی وجود دارند

که با درد ها و غصه هاشون درگیرن

این شعر رو تقدیم می کنم به همه درد کشیده ها و بچه های کار...

دخــتری دید پــدرش حــیران است

                     روز و شب در حسرت و افغان است

نـالـه مـیکرد پـیرمــرد از درد نـان

                     کـه چـرا اقـــبال او گــشــته چـــــنان

خـسته بود آن پیرمرد از زنـدگــی

                      کــار او بود روز و شب شــرمندگی

از قــضا آن پـــیرمـرد بیمــار شـد

                      آب هـم در کــام او چــون خـار شــد

آمــدش دخـــتر بـه بـالــــیـن پـــدر

                      گــفت ای بـابـای مـن ای تــاج ســــر

پــدر پــیرم چــرا درد مـی کـــشی

                       بـار بیـهوده تـو بـر تــن مـی کـشی

ای پــدر خورشید و مـاه من تویــی

                       هــمه پــشت و پــــناه مــن تــویــی

مـن بـه غــیـر تــو نــدارم مونـسی

                       از چـه رو از بــهر مــن دلــواپسی

ای پـدر با من بگو از درد خــویش

                       تا بـــدانم بهـر چـــه گــــشتی پریش

پــیرمـرد نـالــید انـــدر بـــسـترش

                       اشــک در دیــده ، الــم در پـیکرش

گـفت ای دخت عزیز،ای مه جـبین

                       ای دلــــــیل بــودنــم روی زمـــیـن

مـن هـمیشـه بـوده ام شـرمــنده ات

                       تــرس و بیـم دارم مـن از آیـنده ات

کــاش ، آهــی داشـتم انـدر بـسـاط

                       تا کـه خـوشبختت کنم قبل از ممات

سـهم من در زنـدگی غـم بوده است

                       بخت ما آغــــشته در سم بوده است

روزگــاربا من همیشه جنگ داشت

                       جای نان در سفره ی ما سنگ داشت

گــلفروشی بوده کارم روز و شـب

                        عـمر من بیهوده رفت در تاب و تب

حال رنجور و زمـینگـیر گــشته ام

                        از خــودم از زنـدگی سـیر گشته ام

گر که خواهی مرهمی این درد را

                        شــعلـه ای زن ایــن تــن دلـسرد را

چــند روزی کـار کـن مـهروی من

                        تـا کــه بــهبـودی نـمـایــد روی مـن

دخــترک زد بوسه ای با جان ودل

                        بــر رخ بــابــای بـیــمار و خـــجـل

درک مــیکـرد دخــترک درد پـــدر

                        مــهـر بابا در دل و شـــوری بـــسـر

فـــقر را او دیــده بـود در زندگــی

                       شـکوه بر دل داشت زجــور بنده گی

گــفت بابا جـان به جـایت مـی روم

                       دسـتــه گــلها را به همراه مـی بـرم

می فروشم گل به هر پیر و جــوان

                        تا کــنم لـــبـخنـد در رویــت عـــیان

گـفت بابایش کـه از مـن گــوش دار

                        آنـچه می گویم به عــقل و هوش دار

قـــبل هر کاری حــواست جمع کـن

                      جـامـه ی پـاکـــی خـــود بـر تـن کــن

دخـــترم دنیای ما درنــده خـــوست

                       گرگ و سگها را نشاید داشت دوست

مــردم ایــن شـهر آدم مــی خــرنـد

                       هـمچو گــرگان ، گوسفندان می درند

غــیرت و مــردانــگی رفته ز دست

                       خــویش را نـیکو بدارازهرچه هست

دخـترک مــشغول کـسب و کـار شد

                        از هـــــمان روز وارد بــازار شــد

مـی فروخت گل را به مردم دخترک

                         کــم مـحـلی هـا بـه قـلبش زد ترک

دخترک شد خسته از این روز و حال

                         سوی او آمد یکی خوش خط و خال

خــیلی راحت دخـترک را گــول زد

                          گـــوهـر آن سـاده دل بـا پـــول زد

آری ، دخـتر عـصمتش بر باد رفـت

                         جسم و جان و هستی اش تاراج رفت

ســفره ی آن پــیرمـرد نانـی نداشت

                          دخــتر بـابـا دگـر جــانـی نـداشــت

پـــــیرمـرد افـــتاده در کــنـج اتـاق

                          مــی زدش بـر سـر از درد فــراق

دخــترک خـوابــیده در خاک مزار

                           نـالـه مـیکرد پــیر مرد از روزگار

عـکس دختر جای اصل او نشست

                          قاب عکس هم آخـر افــتاد و شـکست

 

                نوشته : حسن آواره  93/4/10

 

/ 1 نظر / 21 بازدید