پناه بی پناهان

لحضه هایی در زندگی پیش میاد

که آدم با همه ادعاها و تصورات قلدرانه ی خود

در برابر بعضی از مشکلات و دردهاش

چنان احساس بدبختی و عجز و ناتوانی و پوچی میکنه

که هیچ چیزی و هیچ کسی نمی تونه آرومش کنه

اونجاست که حضور خدا پر رنگتر از قبل میشه

و بزرگی و پناه امن او بیشتر به چشم میاد

وتنها امیدی میشه برای آدمای بی پناه و درمونده

و با یاد و حسش احساس آرامش به آدم دست میده

خدایا امید هیچ کسی رو ناامید نکن

خدایا آرامش رو به ما برگردون

خدایا ...خدایا ...خدایا............

 

                   حسن آواره  94/2/8

/ 1 نظر / 4 بازدید
بنیامین

سلام چرااینقدر ناراحتی از خودت از دنیا من ناراحتم یه چیزی