قله هاي مه آلود

هان ای عقاب عاشق

از اوج قله های مه آلود دور دست

آنجا که جز خدا کسی نیست

و سکوت وهم انگیز تنهایی حاکم است

پرواز کن.....

به دشت غم انگیز قلب من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

در آسمان بی ستاره ی من ظاهر شو....

و با چنگالهای قوی و تیز ابرها را سوراخ کن

من چون زائری تشنه ام که تمنای آب دارم

و لی آب هم دیگر سیرابم نمیکند........

ولی تو پر کن پیاله را ..........

 

              آواره 96/4/22

/ 0 نظر / 32 بازدید