مرگ انسانیت

از همان روزی که دست حضرت قابیل

                         گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

                        زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد...................

                        گر چه آدم زندگی میکرد

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

                  از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود............

                       بعدها ، دنیا پر از آدم شد و این آسیاب

گشت و گشت............

                       قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغا آدمیت برنگشت

                       قرن ما هم روزگار مرگ انسانیت است

سینه ی دنیا زخوبیها تهی است

                       صحبت از آزادگی،پاکی،مروت ابلهی است

روزگار مرگ انسانیت است                 ...........

حیف که بیشتر از این نمیشه ادامه داد...پایان

                            93/11/12

/ 0 نظر / 15 بازدید